Festivals zijn bij uitstek de plek om te voelen dat samenleven niet zo moeilijk is. De perfecte plek om iets nieuws uit te proberen en om het gesprek te voeren over moeilijke uitdagingen en gewenste veranderingen. Al jaren ga ik naar Into The Great Wide Open op Vlieland en na deze editie kwam ik meer dan ooit hoopvol én geïnspireerd thuis.
Taal en minimaal twee mensen
Het hele weekend voelde ik dat we dit kunnen. Elkaar helpen, samen plezier maken, vragen durven stellen. Als het daar kan, dan kan het ook buiten het festival.
Natuurlijk is het fijn dat de kunst een handje helpt. En ja, er waren maar 10.000 mensen. Dat is geen samenleving. Klopt. Maar het is wel een oefening in samen leven. En misschien ook een verantwoordelijkheid. Want als wij daar weten hoe het moet, elkaar zien, elkaar helpen, ruimte maken, dan kunnen we daarbuiten niet doen alsof we het zijn vergeten.
Neem Sophie Straat. Die deed op dag 2 al een flinke duit in het zakje. Om iets te veranderen hoef je geen artiest op een podium te zijn, zei ze. We, jij en ik en iedereen om ons heen, hebben alleen taal en minimaal twee mensen nodig. Gelukkig hebben we dat. Laten we het meer gebruiken. Ik begin wel.
Om iets te veranderen heb je taal en minimaal twee mensen nodig — Sophie Straat
Een kwal, een kapitein en een harde reset
Don’t believe de krant, schreeuwden we en groupe met IJsland op het sportveld van Into The Great Wide Open. Ik vloog van links naar rechts en van voor naar achteren. Niet jongens maar meiden crowdsurfden over me heen terwijl de stroboscoop in combinatie met de rollende bassen ons allemaal keihard op scherp zette. Sef, Faisal en Abel wisten dat we een harde reset nodig hebben.
Maar op de camping voelde ik het ook. Bij de douches lagen de iPhones naast elkaar aan de lader. Niemand te zien. En ook niemand die ze meeneemt.
Even later komt er een meisje ons tenthuis in en vraagt of we een waterkoker te leen hebben. Een ja of nee volstond, maar voordat ik het doorhad zetten mijn tenthuisgenoten de fluitketel op het vuur en hielpen haar aan warm water.

Twee badhuizen verder kampeerden Fred en Nout naast een paar buren die een wild plan hadden voor de vrijdagnacht. Een overgeproduceerd Kwallenfeest. Follow the call of the kwal stond er op de poster die maandag in de app-groep voorbij ging.
Die kwal bleek een mega DIY kwal te zijn met lichtgevende tentakels, zwevend in de lucht bovenaan de strandopgang. Niet te missen. Op het strand vlogen zijn broertjes en zusjes door de lucht, samen met fluorescerende regendruppels en rollende beats. DJ na DJ liet ons dansen tot de zon opkwam. De speakers draaiden op batterijen die maar niet op leken te gaan.
Nout vertelde me later dat hij had aangeboden om de hele setup met zijn buren het strand op te tillen. Want zo help je je buren.
Bij de Bosspelen ontmoette vriend Harold een meisje van 12 in de stare-down. Hij voer de spanning op en liet duidelijk zien dat rood zou gaan winnen. In plaats van onder de indruk te zijn, ging het meisje er vol tegen in. Met twee vingers wijzend naar zijn ogen en terug naar de hare is het game on.
Zondagmiddag 14:00 uur. De sneldienst meert af in de haven van Vlieland. De kapitein doet de deur open en geeft zijn festivalpolsbandje aan het eerste meisje dat van boord gaat. Of ze nog wil genieten van de laatste dag van het festival. Ze geeft hem een knuffel als dank en glimlacht van oor tot oor. Ik zie het gebeuren en voel me geraakt. Het is niet moeilijk om iemand blij te maken.
Wij stappen aan boord. Terwijl mijn vrienden het weekend van begin tot eind doornemen, val ik in een diepe slaap. Ik zie in mijn droom dat we met alle mensen op deze boot de sfeer van ITGWO meenemen naar het echte leven. Buiten de grenzen van het festival. We maken weer veelvuldig contact, bieden elkaar hulp aan en voelen dat er heus veel hoop is.
De toeter van de Tiger maakt me 50 minuten later wakker bij de aankomst in Harlingen. De liefde van mijn leven bood aan om te rijden en DJ Janneke gooide er nog maar eens wat ABBA tegenaan om te laten zien dat het niet moeilijk is om iemand op te vrolijken.
Waarna Harold als laatste instapt omdat hij plotseling zijn stare-downmaatje tegenkomt en al wijzend een volgend potje afspreekt. Over exact een jaar.
2-5 september 2027.
Nu al #zinin.




