Originele dankbetuigingen
Maandagavond 25 mei, uurtje of zes. Bevriende piloot Michiel stond met 4 strepen op zijn jas en een rolkoffertje klaar bij zijn voordeur. “Zin in? Want met jou als IPB’er is het garantie op avontuur” zei hij. Daar zit wel een kern van waarheid in. Mij kan je wakker maken voor dit soort tripjes met een groep wild vreemden en een bevriende piloot. Vooral omdat ík ze dan op originele manier mag bedanken voor deze unieke kans. Precies een jaar geleden nam Michiel me al eens mee naar Osaka, in Japan, en brouwde ik Japans bier met rijst voor de hele crew.
I.P.B. = Indien Plaats Beschikbaar. Concept van KLM waarmee de crew vrienden en familie mee kan nemen op reis. Waarbij er altijd een kans bestaat dat je als IPB’er niet mee kan als het vliegtuig zijn maximale gewicht bereikt heeft.
Eén groot gebarentaalfeest
Nu gingen we naar Buenos Aires en had ik een nieuw plan bedacht. En dat plan ontstond toen ik in mijn studio in Castricum terug ging met mijn gedachten naar 2007. Het jaar waarin ik met vriend Marco een lange reis door Zuid-Amerika startte in Buenos Aires. Waar we een maand introkken om de Spaanse taal te leren. Wat die maand toen zo speciaal maakte, had alles te maken met nieuwsgierigheid. Met het ontmoeten van onbekende mensen om daar vervolgens de meest wonderlijke avonturen mee te beleven.
Het voelt als de dag van gisteren, toen Marco en ik in 2007 in Buenos Aires aankwamen. We vlogendirect door met een klein vliegtuigje naar Ushuaia, om onze reis te beginnen met een week aan het einde van de wereld. Naast ons in dat vliegtuig zat een Argentijns meisje van 15, die - zo bleek later - op weg naar huis was. We spraken nog geen Spaans en voelden om die reden een flinke drempel om een gesprek te starten met haar. Toch besloten we bij aankomst met handen en voeten een praatje te maken, en voor we het wisten stond haar hele familie om ons heen. Met de vraag wat we van plan waren in Ushuaia én of we zin hadden in een asado (Argentijnse bbq). Op dat soort uitnodigingen moet je natuurlijk volmondig ja zeggen, en zo belandden we vrijwel meteen bij die familie thuis. Het was één groot gebarentaalfeest en met wat flessen Quilmes en heel veel gelach, hadden we de meest geweldige eerste avond van onze reis.
Na een week herhaaldelijk met ze afgesproken te hebben, namen we afscheid en vlogen we terug naar Buenos Aires. Waar we elkaar aan keken en zeiden; laten we deze reis proberen zo veel mogelijk nieuwsgierig zijn. Wie weet wat er dan allemaal kan gaan gebeuren. En poh, dat heb ik geweten….
Dit lijkt wel Wie is de mol?
Nu ruim 20 jaar later realiseerde ik me dat ik iets moest gaan doen met het thema nieuwsgierigheid. Met het spannend maken van deze reis en met het uitnodigen van de crew om in contact te komen met elkaar en met onbekenden. Want wie nieuwsgierig en oprecht geïnteresseerd is, komt in verbinding, maakt plezier en gaat op avontuur. Dat leek me wel wat voor deze trip.
Om inspiratie op te doen dook ik in één van mijn favoriete tv programma’s; Wie is de mol. Ieder jaar kijk ik met veel plezier. Ik ga heel goed op de opdrachten waarbij kandidaten op zoek moeten naar iets waar ze alleen kunnen komen door contact te leggen met de lokale bevolking. Ook als ze de taal niet machtig zijn. Ik struinde in hun opdrachten-archief en ontdekte precies wat ik nodig had. Ik besloot om twee missies te maken voor de crew van KLM en schreef een uitnodiging die ik bij boarding aan zowel Michiel de gezagvoerder als Robin de senior purser gaf.
“Dit hebben we nog nooit meegemaakt” zeiden er een aantal al meteen. En voor ik het wist, ging de envelop langs alle 13 de crewleden en stonden ze één voor één aan mijn stoel. Eén van de stewards zag mij met mijn stapeltje bruine enveloppen zitten en zei nog: “Dit lijkt wel Wie is de mol?”.
Ik zei: tof dat je er bent en leuk dat je zin hebt in een avontuur. Voordat ik je een missie ga geven, moet je me 2 dingen beloven.
Je praat met niemand over je missie. Het is strikt geheim.
Als je een missie aanneemt, voer je hem uit. No matter what.
Natuurlijk ging iedereen akkoord, nieuwsgierig dat ze waren. Ik pakte mijn stapel bruine enveloppen en gaf ze de keuze voor een kleine of grote missie. Niemand wist dat alle missies hetzelfde waren, maar dat maakte het juist spannend. Iedereen koos voor een kleine en een aantal deden samen een grote. Helden!
De missies:
Kleine Missie
Leuk dat je zin hebt in een avontuur! Dit is je geheime missie voor deze week:
Stuur een ansichtkaart naar de CEO van KLM, met daarin:
1. Dat je deze week in Buenos Aires bent.
2. Dat je de groeten krijgt van mij (Maarten Essenburg, de IPB’er die mee mocht).
3. Eén goed bedoeld ongevraagd advies aan de CEO Bedenk goed welk advies je wil geven, en schrijf het op je kaartje.
Maak daarna een foto van de tekst op je kaartje en stuur die vóór vrijdagochtend 09 uur naar mij via WhatsApp.
Als je dat hebt gedaan, nodig ik je uit voor iets bijzonders aan het einde van deze week.
Heel veel succes en plezier , en onthoud: deze missie is strikt geheim :).
Grote Missie
Ga alleen, of samen met iemand anders van de crew, op zoek naar echte porteño of porteña. Trakteer op een koffie of iets lekkers en ga in gesprek. Stel deze vraag:
“Welk advies zou jij aan je vijftienjarige zelf geven, en waarom?”
Vraag vooral door totdat je het hele verhaal achter het antwoord hebt begrepen. Maak daarna een foto van jullie samen. Stuur die foto naar mij via WhatsApp, uiterlijk vrijdag vóór 09:00 uur.
Als je dat hebt gedaan, nodig ik je uit voor iets bijzonders aan het einde van deze week.
Heel veel plezier. En onthoud: deze missie is strikt geheim.
Vals spelen is ook spelen
Het enthousiasme, fanatisme en plezier spatte er van af. Ja, iedereen deed zijn werk aan boord. Zelfs toen we door een technisch mankement een tussenstop in Sao Paolo moesten maken, maar telkens wanneer ze bij mij langs kwamen ging het over de missies. Of ‘vals spelen’ ook geoorloofd was. En wanneer ze moesten beginnen. Waarop ik volmondig zei;
“Doe wat goed voelt en maak vooral plezier. Ga niet op zoek die porteño of porteña, maar doe je ding. Dan kom je ze overal tegen. Voor je het weet heb je een gesprek met iemand en kan je de grote missie uitvoeren.”
Stewardess Mandy van de business class begreep dit meteen en was al begonnen nog voordat de rest een envelop open had gemaakt. Ze bleek de Argentijnse voetballer én porteño Enzo Fernandez in haar gang te hebben. Na een vlotte kennismaking had ze de vraag uit de grote missie al gesteld en een selfie met hem geschoten. Wat hij enorm waardeerde, zo bleek.
Ik wil óók mee doen
Als facilitator en team trainer maak ik programma’s voor groepen met veel spel en positieve psychologie. Om mensen op een laagdrempelige maar verdiepende manier te verbinden en een ervaring mee te geven die ze niet snel gaan vergeten. In die programma’s doe ik zelf nooit mee. Ik faciliteer het avontuur van de groep. Maar tijdens dít avontuur was ik te gast, en niet hun team trainer. Daarom vond ik het geoorloofd om zelf ook mee te doen. En dan met de grote missie.
Op donderdagavond bleek de lokale voetbalclub Boca Juniors een potje te spelen in hun roemruchtige La Bombonera stadion. Als voetbalfan weet ik dat voetbal in Zuid-Amerika puur cultuur is. Voetbal is alles. Het is de uitlaatklep voor iedereen daar. En als kind wordt het je met de paplepel ingegoten. De wijk La Boca staat compleet op zijn kop bij een thuiswedstrijd van Boca Juniors en het feest in het stadion is ongekend groots. Dat wilde ik altijd al eens meemaken en nu kreeg ik die kans. Via via via konden we de op een hele dodgy manier bij een fixer van de harde kern kaartjes ophalen in een aftantse loods in La Boca. Daar troffen we ene Mariano die de rolletjes pesos door zijn hand liet vloeien alsof hij empanadas aan het verkopen was.
Terwijl het vuurwerk in de straat om onze oren vloog en de bussen met geel-blauwe vlaggen voorbij reden, vertrokken we in één grote stoet door de straten van La Boca richting La Bombonera. Mariano liep met ons mee richting het stadion en precies tijdens die wandeling greep ik mijn kans om - in mijn redelijke Spaans - een praatje met hem te maken. Om te ontdekken waar zijn liefde voor voetbal vandaan kwam en of hij zelf nooit voor de Boca Juniors had willen uitkomen. Retorische vraag natuurlijk. Op de vraag wat voor advies hij nu aan zijn 15-jarige zelf zou willen geven; blijf voetballen en laat je niet afleiden door randzaken. Dat was hem helaas niet gelukt, maar spijt had hij niet. Hij was nog steeds elke thuiswedstrijd te vinden in zijn La Bombonera stadion.
Het hardste geluid ooit in een voetbalstadion
Mariano liet ons ín de straten van La Boca ‘los’ alwaar we door OV-chipkaart-achtige poortjes een soort van sluis ingezogen werden om het stadion in te komen. Controle was er nauwelijks en binnen no time stonden we als sardientjes in een blik op de staantribunes tussen de bara bravas en hun volledige Argentijnse families. Die letterlijk met zijn allen de hele wedstrijd uit volle borst clubliederen stonden te zingen en met vlaggen zwaaiden. Dit was het hardste geluid dat ik ooit in een voetbalstadion heb gehoord. Ondanks de tomeloze support van al die 70+ duizend fans verloren de Boca Juniors met 0-1. Maar dat maakte het feest niet minder groot.
Ben je voetbal- en sportcultuur liefhebber en wil je meer weten over deze iconische club, check dan vooral de podcast Grof Geld van Sam van Raalte en Perre van den Brink. Zij hebben een prachtige aflevering gemaakt over de club Boca Juniors en hun wereldberoemde clubcultuur. Sam heeft net als ik een pot meegepakt en vertelt met veel details en prachtige anekdotes wat hij heeft meegemaakt in en rondom La Bombonera. Niets is minder waar kan ik je intussen vertellen.
B.F.F.O.D.
Voor beide missies wilde ik een stok achter de deur om zeker te zijn dat ze de missies uit zouden gaan voeren. Een foto laten maken van het werk is hierbij een slim trucje en daar dan een deadline voor geven. Dat lukte want langzaam druppelden de foto’s van iedereen binnen die week. Op vrijdagmiddag maakte ik een presentatie en nam ik die mee, samen met een paar flesjes zelfgebrouwen bier naar het dakterras van ons hotel. Om al borrelend de verhalen met elkaar uit te wisselen.
Met uitzicht op de stad werden de kaartjes met ongevraagde adviezen aan KLM CEO Marjan Rintel voorgelezen en de verhalen van de ontmoetingen met de porteños en porteñas met elkaar gedeeld. Iedereen hing aan elkaars lippen en voelde zich verbonden, ondanks het feit dat ze elkaar pas 3 (!) dagen kenden. De volgende dag vlogen we met z’n allen terug naar Amsterdam en genoten we samen na van een onvergetelijke trip. Waar ik stewardess Mandy nog vroeg; hoe is dat nou om iedere keer in een nieuw team met onbekende mensen op pad te zijn? Ze verwoordde het prachtig. We zijn eigenlijk Best Friends Forever for One Day.
Hoe vaak ben jij nog écht nieuwsgierig?
Nieuwsgierig zijn maakt je rijker. Het is een spier die je kan trainen. Maar dan moet je dat wel doen. Ik denk dat geluk en rijkdom niet zit bezit of status, maar in onverwachte ervaringen en die delen met anderen. Dat kan heel goed op reis, maar ook op je werk, bij je familie of op het schoolplein als je je kinderen op haalt.
Wil je leren hoe ik die spier train? Schrijf je in voor mijn Training Nieuwsgierigheid.
In deze training ga je twee dagen uit je hoofd en terug naar de essentie van kijken, luisteren en vragen stellen. Niet vanuit de zoveelste theorie, maar met een creatief programma vol positieve psychologie en spel. Daarmee creëer je de ruimte om te experimenteren. En precies die ruimte blijkt goud waard als je nieuwsgieriger wilt worden.
Of je nu ambtenaar, marketingmanager of arts bent; iedereen die van originaliteit houdt én wil leren hoe je op een veilige, effectieve en originele manier je wereld groter maakt, is van harte welkom.
En het mooie is: alles wat je leert, kun je meteen na de training toepassen in je eigen praktijk.
Voor nu gaat er (weer) een hele dikke shout-out naar de hele cabin en cockpit crew, met in het bijzonder El Capitán Michiel.
Gracias. Fue increíble. ✨
Leuk om te lezen Maarten! Goed gedaan
Wat een verhaal, love it!
Nieuwsgierigheid is een van de belangrijkste drijfveren in mijn werk en leven, dus dit artikel is smullen.